Home Persoonlijk Hoe ik mijn moeder aan een herseninfarct “verloor” (deel I)

Hoe ik mijn moeder aan een herseninfarct “verloor” (deel I)

18 maart 2015

moeder herseninfarct

By far is dit denk ik het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Maar toch wil ik het doen: enkel en alleen omdat het misschien bij iemand herkenning oproept en comfort biedt. Ook vind ik dat mijn vaste lezers recht hebben om dit over mijn leven te weten (ook omdat ik soms wat erover laat vallen op mijn blog). Hoewel ik het ontzettend moeilijk vind om dit te delen (erg persoonlijk) ga ik het vandaag toch doen. De afgelopen periode heb ik mij namelijk zo eenzaam gevoeld en ik zou niemand dit gevoel toewensen. Als ik, door mijn verhaal te doen, maar één iemand kan helpen doe ik dat met alle liefde: dat is de reden waarom ik dit artikel plaats. Voor die ene persoon wil ik mij voor één keer wel bloot geven.

WAARSCHUWING: dit wordt geen leuke en gezellige blogpost (verre van). Mocht je hier geen behoeften aan hebben, voel je vrij om dan weg te klikken. Ik zal het volledig begrijpen. Tevens vraag ik je ook, mocht je een reactie achter willen laten, om na te denken over de impact welke jouw reactie zou kunnen hebben.

HOE IK MIJN MOEDER “VERLOOR”

18 juni 2013: die datum staat als geen andere gegrift in mijn geheugen. Mijn vader belde mij op: of ik langs kon komen want mijn moeder deed zo “raar”. Omdat ik nogal ongerust werd van de dingen die mijn vader zei, ben ik maar in de auto gestapt om een half uur later thuis aan te komen. Al snel merkte ik dat het niet goed met mijn moeder ging: ze praatte maar het was onverstaanbaar, ze liep een beetje heen en weer zonder doel en was ontzettend langzaam van begrip. Om die reden besloot ik dan ook met mijn moeder naar de spoedarts te gaan, welke mij doorverwees naar de spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Om 01.00 uur in de nacht kreeg ik het verlossende woord: uw moeder heeft een herseninfarct gehad en ze moet ter observatie in het ziekenhuis blijven. Nou daar sta je dan met je goede gedrag en je eigen gedachten: “en nu dan?” Daarna ben ik naar mijn vader gereden (die nog steeds op mij aan het wachten was) en heb het hem verteld.

Die nacht heb ik bijna niet kunnen slapen en als ik er achteraf op terugkijk was die nacht ook zo onwerkelijk. “Als ik morgen wakker zou worden, zou alles wel weer normaal zijn”.

“HELAAS KUNNEN WE HAAR NIET HELPEN”

De maanden daarop zijn als een waas aan mij voorbij gegaan. Je moet namelijk zoveel dingen regelen, over zoveel randzaken nadenken en er schieten zoveel vragen door je hoofd want herseninfarct? Ik had er nog nooit mee te maken gehad en wist er niets vanaf. Onderhand ben ik er overigens een expert in, dus mocht je vragen hebben: voel je vrij.

Het ziekenhuis is eigenlijk de eerste stop (opvang als het ware). Vanaf daar wordt bepaald hoe het revalidatietraject eruit gaat zien. Veel mensen kunnen hier namelijk van herstellen alleen ligt daar een lang revalidatietraject aan ten grondslag. Een paar keer kwam er iemand langs om naar mijn moeder te kijken om te zien of zij in aanmerking zou komen voor het revalidatietraject. Die goedkeuring kregen we en positief als ik ben dacht ik: “we gaan gewoon weer knallen om mijn mama er weer bovenop te helpen ”.

Helaas werd in het revalidatiecentrum die hoop voor een groot gedeelte weggenomen: de oude zou ze nooit meer worden, maar goed functioneren in de maatschappij zou zeker goed te doen moeten zijn. Mijn moeder had echter wel een lange weg te gaan: hoewel haar fysiek niets mankeerde, was er mentaal nog een hele inhaalslag te maken. Zo zou mijn moeder opnieuw weer handelingen moeten leren (eten, drinken, koken, zichzelf schoonmaken, lezen) en nieuwe herinneringen op moeten bouwen aangezien al haar eigen herinneringen kwijt was.

Drie maanden had het revalidatiecentrum nodig om haar te observeren. Daarna zouden ze het vervolgtraject kunnen gaan bepalen en kijken in hoeverre ze weer in de maatschappij zou kunnen functioneren. Na een maand diende mijn vader en ik echter op gesprek te komen: er was geen vooruitgang te merken, mijn moeder pakte niets op. Om het hard te zeggen (wat zij niet zeiden maar ik wel dacht) was het een verloren zaak. Mijn moeder zou alleen niet meer de oude worden maar in de maatschappij functioneren was ook niet weggelegd. Er werd ons op dat moment geadviseerd om een verzorgingshuis voor haar te zoeken: 24 uur per dag zorg had ze namelijk echt nodig. En het enige wat ik kon denken? “maar ze is nog zo jong, het verzorgingstehuis is toch voor oudere mensen?”

Deel 2 van mijn verhaal verschijnt morgen om 07.30 uur 

Dit vind je misschien ook leuk

38 reacties

Yvette 18 maart 2015 at 08:22

Oh meis wat naar… 🙁 En wat kort geleden nog maar… Ik wil nu al zo veel zeggen, maar ik wacht even op het laatse deel. Weet dat ik ‘meelees’, heel erg met je meeleef en het heel stoer van je vind dat je dit vertelt. <3 <3

Reply
Morgaine 18 maart 2015 at 08:38

Dat is zo erg als dit je overkomt als naaste, ik weet er ook best wel wat vanaf, gezien ik mijn opa aan een hersenstaminfarct ben verloren zeer onverwacht, hij mocht bijna naar huis na de operatie aan de hersenbloedingen die vooraf gingen en infarcten die hij zonder dat iemand het ook maar wist al had gehad….
Mijn beide oma’s hebben meerdere Tia’s gehad… moeilijk lieverd, ik wacht ook nog even op deel 2.

Reply
Debby 18 maart 2015 at 08:38

Wow, jeetje. Wat heftig en wat naar zeg :(. Een hele goede vriend van me is laatst zijn moeder verloren aan dementie, lijkt me ontzéttend moeilijk als je eigen moeder je niet meer herkent en van ‘gekheid’ de hele wereld niet meer vertrouwt omdat ze niet meer weet wie ze is. Dikke knuffel!

Reply
Sophie 18 maart 2015 at 08:46

Jeetje wat vervelend zo plotseling. Erg naar dat ze ook geen herinneringen meer heeft, dingen die het leven zo bijzonder hebben gemaakt! Ik kijk uit naar morgen ik wil het verder lezen!

Reply
Kim | Kimsbloglife 18 maart 2015 at 08:58

Wauw, dit wist ik niet over jou Deisy. Heel dapper en mooi dat je dit deelt. Moet verschrikkelijk zijn dat ze zo plots niets meer kon en niets meer wist. En dat jullie dan hoopten dat ze zo goed mogelijk kon revalideren maar dat het dan toch niet lukte… Verschrikkelijk. Ik lees morgen zeker deel 2.

Reply
Sylvia 18 maart 2015 at 09:09

Damn, wat ontzettend heftig, het raakt me. Ik kan natuurlijk niet weten hoe je je voelt, maar de vader van mijn buurjongen heeft een kleine maand geleden ook een herseninfarct gehad. Ik zie dus wel wat het met naasten doet, geeft je een machteloos gevoel. Heb je wel steun van familie en vrienden, mensen op wie je terug kan vallen? Heel veel sterkte meis, ik kom morgen terug voor deel 2.

Reply
Isabel Cristina 18 maart 2015 at 09:25

Wat ontzettend heftig, ik kan mij voorstellen dat je je alleen hebt gevoeld. Ik vind het ontzettend dapper dat je hierover schrijft! Ik kom morgen zeker terug voor deel twee. <3

Reply
Jenn 18 maart 2015 at 09:33

Jeetje wat heftig 🙁

Reply
Simone 18 maart 2015 at 09:48

Jeetje, ik ben er stil van. Ik ga je stukje morgen ook zeker lezen.

Reply
Eline 18 maart 2015 at 09:55

Wat moet dit zwaar voor je geweest zijn! Ik kan me niet voorstellen hoe ik ermee om zou gaan als dit zou gebeuren…
Toch wil ik ook zeggen dat je enorm goed gehandeld hebt op dat moment, toen je je moeder zag!

Reply
Emily 18 maart 2015 at 10:06

Jeetje lieverd, wat vreselijk heftig… Wat verdrietig dat jij en je gezin dit mee hebben moeten maken. Ik wil je echt ontzettend graag een knuffel geven.
Wat moedig van je om hierover te schrijven meissie. Ik hoop dat het je wat moois brengt: opluchting of steun, of iets anders waar je behoefte aan hebt.
Natuurlijk zal ik het tweede deel ook lezen.

Een tijdje geleden was ik bang dat mijn moeder een herseninfarct had gehad. Ze reageerde heel vreemd, was nauwelijks aanspreekbaar, wist niet waar ze was, etc.
In haar geval ging dat gelukkig over, zonder echt aanwijsbare reden wat ’t nu was, en een poosje later had ze het weer. Overspannen, zei de arts.
Veel minder heftig natuurlijk, maar ik kan me nog heel goed herinneren hoe machteloos ik me voelde. De kracht die ineens omhoog komt omdat je met je moeder naar de huisartsenpost/spoedeisende hulp moet, sterk zijn voor haar omdat ze het zelf allemaal niet meer begrijpt, de gesprekken met artsen, alle gedachten die in je op komen…
Ik kan me heel goed inleven en las met tranen in mn ogen jouw bericht.

Nogmaals, heel dapper lieverd. In gedachten een hele stevige, warme knuffel!

Reply
Guusje 18 maart 2015 at 10:40

Wat verschrikkelijk! Ongelooflijk knap dat je dit deelt om er ook voor anderen te zijn!

Reply
Annelot 18 maart 2015 at 11:09

Wat heftig. Heel knap dat je dit deelt. Een goede vriendin van mijn ouders heeft het ook gehad. Het is vreselijk om te zien hoe een persoon die je zo goed kent totaal verandert. Maar aan de andere kant is ze er nog wel, een schrale troost. Ik ben benieuwd naar het vervolg van jouw verhaal.

Reply
Xaviera 18 maart 2015 at 11:17

Wat een heftig verhaal om te lezen meis. Ik heb heel veel bewondering voor je dat je hier over schrijft en dit verhaal met ons deelt. Het lijkt mij verschrikkelijk om je moeder zo te zien en te weten dat ze niet meer de oude zal worden. Dikke knuffels Xx

Reply
Evelien 18 maart 2015 at 11:37

Deisy, wat ben je een ongelooflijk krachtige vrouw, ik heb bewondering voor de manier waarop je dit schrijft. En wat een ongelooflijk heftig verhaal. Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet zeggen.

Reply
Jessica 18 maart 2015 at 11:55

Wauw, wat ontzettend heftig! Heel knap dat je dit op deze manier deelt, je bent een sterke vrouw!

Reply
Chantal 18 maart 2015 at 11:56

Dit komt om persoonlijke reden hard binnen bij me. Mooi en knap hoe jij dit beschrijft

Reply
loesblogt 18 maart 2015 at 12:10

Jeetje wat onzettend heftig! Heel erg knap dat je dit durft te delen. Heel erg veel sterkte toegewenst aan jou en je vader, voor zoiets zijn geen woorden.

Reply
Ilse 18 maart 2015 at 12:23

Ik kende je blog nog niet, maar ik heb dit met tranen in mijn ogen gelezen. Mijn ouders verliezen is de grootste angst die ik heb, ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het voor je moet zijn (geweest). Heel mooi hoe je dit beschrijft, ik kijk uit (al klinkt dat raar om te zeggen) naar je stukje morgen!

Reply
Indian2day 18 maart 2015 at 12:41

Ik vind je een ontzettende dappere en krachtige meid en bewonder je positiviteit.

Reply
Angelique 18 maart 2015 at 12:50

Vreselijk. Helaas ken ik meer van dit soort verhalen en ben ik bekend met ziekenhuis/revalidatiecentra, maar het is toch anders wanneer het over je eigen moeder gaat. Dapper dat je dit deelt op je blog! Ik vind dat je het goed verwoord hebt.

Reply
Nina Simplynspecial 18 maart 2015 at 13:03

Ah meis, wat moet dat heftig zijn (geweest). Knap dat je zoiets persoonlijks wil delen om zo iemand anders te helpen! Hopelijk voelt het voor jou ook goed om dit te delen en erover “te praten”. Knuffel.!

Reply
Saar 18 maart 2015 at 13:22

Heftig verhaal wat je vertelt. Ik vind het heel moedig van je om het hier online met ons te delen…

Reply
Sofie 18 maart 2015 at 13:42

Toen ik gisteren op twitter las dat je een persoonlijk verhaal online zou zetten, had ik dit niet verwacht! Wat heftig, en zo zo zo moedig om dit op te schrijven.
Ik kom ook terug voor deel twee.

Reply
Sofie 18 maart 2015 at 13:56

Jeetje wat heftig, ik krijg er tranen van in de ogen. Goed dat je dit deelt, helemaal voor mensen die wellicht iets soortgelijks hebben meegemaakt.

Reply
Sarah 18 maart 2015 at 14:05

Jee, wat een naar verhaal! Lijkt me echt verschrikkelijk als je dit mee moet maken! Super knap van je dat je dit vertelt <3

Reply
Amy 18 maart 2015 at 14:33

Wat ontzettend heftig. Je moeder is een van de, zo niet DE, dierbaarste mensen die je om je heen kunt hebben en als dit dan gebeurt is dat vreselijk. Ik ken het gevoel dat de gezondheid van je moeder niet (meer) goed is en daarom vind ik het enorm knap dat je dit deelt. Moedig!

Reply
Nienke 18 maart 2015 at 14:41

Wat verschrikkelijk. En dan nog wel bij je moeder… Ik maakte iets soortgelijk mee met m’n oma. Het begon ook met ‘raar’ doen, vreemde dingen zeggen… Als we haar naar de spoed wilden meenemen werd ze ontzettend kwaad, zelfs agressief, we herkenden haar niet meer. Ze had een bloedklonter gehad maar na een lange ziekenhuis opname kon ze weer naar huis. Logopedist, kinesist,… ze heeft hard gevochten, zelfs haar rijbewijs opnieuw gehaald! Je moet het maar doen, zo na je 70e. Ook het hele huishouden nam ze weer op haar. Toch werd ze nooit meer dezelfde. Conversaties voeren ging bijna niet meer omdat haar begripvermogen en concentratie waren aangetast. Communiceren via mail ging dan weer veel beter! Ondanks de vooruitgang die ze had gemaakt was ze vaak neerslachtig omdat het niet meer was zoals vroeger, ook emoties en karakter veranderden door de bloedklonter. In december is ze dan heel onverwachts overleden, na een veel groter herseninfarct. Ze was langs een kant verlamd en heeft haar ogen niet meer opengedaan. Langs een kant is het beter dat ze dat nooit beseft heeft, haar mobielheid en vrijheid waren haar zo lief. Ik mis haar zo hard. Nu besef is pas wat een moedige en volhardende vrouw ze was.
Ik wens je veel sterkte voor je mama! Dit is voor niemand makkelijk. Ik snap je heel goed dat je zegt dat je je mama ‘verloor’ op die dag, ze is niet meer dezelfde ook al is er uiterlijk niets aan te merken. Breng toch lekker veel tijd bij haar door maar vergeet niet af en toe aan jezelf te denken en er even tussenuit te glippen! Liefs X

Reply
Anieke 18 maart 2015 at 15:37

Wat een heftig verhaal Deisy, bijzonder dat je het met ons deelt op je blog. Ik leef met je mee <3

Reply
Lisa 18 maart 2015 at 16:13

Wat ongelooflijk dat je dit deelt, Deisy! Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk dat moet zijn. Je moeder verliezen maar toch ook weer niet. Heel veel sterkte!

Reply
Dina 18 maart 2015 at 19:13

Wow Deisy, wat een ontzettend heftig verhaal zeg. De meeste mensen denken er niet echt over na, maar dit kan iedereen gebeuren. Wat lijkt het me verschrikkelijk moeilijk om dit mee te maken. Ik vind het heel mooi dat je jullie verhaal deelt, want er zijn vast en zeker mensen die hierin herkenning vinden. Oh lieverd, dit wens je niemand toe. Heel sterk van je dat je dit zo open vertelt! Dikke kus!

Reply
Anita | mindjoy 18 maart 2015 at 22:58

Heftig meis! Wat een moeilijke tijd heb je gehad en nog zo kort geleden allemaal. Je hebt het ontzettend mooi verwoord en ik ben trots dat je het met ons wil delen. Dikke knuffel

Reply
Marion 19 maart 2015 at 08:20

Ik kan hier even geen gepaste reactie op geven. Je verhaal raakt me enorm. Wat moet dat moeilijk voor je geweest zijn. Wat moet dit moeilijk voor je zijn. Knap en goed dat je erover schrijft. Dikke knuffel. Een hele dikke. X

Reply
Sas 22 maart 2015 at 10:00

Och wat ontzettend naar zeg! *knuffel*
Vind het heel moedig dat je dit hier neerzet en met ons deelt.
Mijn opa heeft ook een herseninfarct gehad, dus weet wel wat het is. Ervoor had ik er ook nooit van gehoord.

Reply
Favorieten Maart 2015 | Paula | We Call It Beauty 29 maart 2015 at 07:03

[…] Hier lees je deel 1 van Deisy’s blogpost, deel 2 vind je hier […]

Reply
Femke 17 oktober 2015 at 18:22

Ik ben heel benieuwd hoe het nu met je moeder is? Mijn moeder is 51 en heeft 5 maanden geleden een hersenbloeding gehad. Ze woont nu in een verzorgingstehuis. Ik herken niks meer in haar als mijn moeder. Alles wat ik met haar had is weg. Ze is 25 kilo afgevallen. Ze draagt een luier. Haar ogen zijn “leeg” en ze heeft een ernstige beperking.

Reply
Deisy
Deisy 20 oktober 2015 at 13:26

Lieve Femke, wat een aangrijpend verhaal zeg dame. Ik herken jouw verhaal echt heel erg. Helaas gaat het met mijn moeder nog steeds hetzelfde al dan niet wat slechter. Wij hebben te horen gekregen dat zij nooit meer de oude zal worden en vanaf hier het enkel en alleen minder zou kunnen worden. Mocht je nog meer vragen willen hebben c.q. over al je gevoelens en emoties willen praten dan kun je mij altijd mailen hoor <3 Voor nu wens ik je ongelooflijk veel succes en sterkte voor de komende tijd. Mijn gedachten zijn bij je. Liefs Deisy

Reply
miranda 20 mei 2017 at 14:36

op 15-05-2017 ben ik een goede vriendin verloren aan een herseninfarct
ze was maar 32 jaar oud ze is veel te vroeg heen gegaan
deed heel veel pijn en verdriet ze wij als vrienden
weten ons de oor zaak niet
er gaan wel verhalen rond dat het te maken heeft met bureau jeugdzorg
om dat ze de kinderen van haar uit huis hebben ge halt
wat natuurlijk on terecht is
ze was een goede moeder

Reply

Laat een reactie achter